Przejdź do treści

Pierwsze kroki

Krótki przegląd interfejsu i podstawy pracy z plikami.

Wymagania systemowe

Platforma Pakiet Minimalna wersja
macOS Apple Silicon (arm64) macOS 14.4 Sonoma
Windows x64 Windows 10 w wersji 1809 (kompilacja 17763)

Wersje na macOS są wyłącznie dla Apple Silicon — obsługiwany jest każdy Mac z układem serii M. Maki z procesorami Intel nie są wspierane.

W systemie Windows OctoEdit wymaga dodatkowo pakietu Microsoft Visual C++ 2015–2022 Redistributable (x64) — na większości systemów jest on już zainstalowany.

Którą wersję dla macOS pobrać

Na macOS OctoEdit jest publikowany jako dwa pakiety, różniące się tylko jednym — podglądem HTML:

Pobranie Co zawiera
OctoEdit z podglądem HTML Pełny edytor wraz z żywym podglądem dokumentów HTML i PHP renderowanym przez prawdziwy silnik przeglądarki. Pobranie jest wyraźnie większe.
OctoEdit Ten sam edytor bez tego podglądu i bez stojącego za nim silnika przeglądarki.

Poza tym pakiety są identyczne. Do zainstalowanego pakietu nic się już nie dodaje, więc wybierz od razu ten właściwy; jeśli zmienisz zdanie, po prostu pobierz drugi pakiet i zastąp aplikację — ustawienia i zapisana sesja są przechowywane poza nią i zostaną zachowane.

Otwieranie plików

Użyj Plik ▸ Otwórz, przeciągnij plik na okno albo przekaż ścieżki w wierszu poleceń. Każdy plik otwiera się we własnej karcie.

Przeciąganie i upuszczanie a tryb administratora (Windows)

Windows blokuje upuszczanie plików z Eksploratora do programu uruchomionego z podwyższonymi uprawnieniami (jako administrator): kursor pokazuje znak „niedozwolone” i nic się nie otwiera. To reguła bezpieczeństwa systemu, a nie coś, co edytor mógłby ominąć — uruchom OctoEdit normalnie, a przeciąganie i upuszczanie zadziała.

Interfejs

  • Pasek kart — jedna karta na każdy otwarty dokument; przeciągaj karty, aby zmienić ich kolejność lub przenieść kartę do innej grupy podziału.
  • Obszar edytora — powierzchnia edycji oparta na Scintilli, z kolorowaniem składni, zwijaniem kodu i (opcjonalnie) minimapą.
  • Pasek stanu — informacje chwilowe, takie jak pozycja kursora i krótkotrwałe powiadomienia.
  • Panele dokowane — panele boczne dostarczane przez funkcje i wtyczki (na przykład Statystyki dokumentu).

Edycja

Menu Edycja zawiera zwykłe polecenia schowka — Wytnij (Ctrl+X), Kopiuj (Ctrl+C), Wklej (Ctrl+V) i Zaznacz wszystko (Ctrl+A).

Wklej jako Markdown (Ctrl+Shift+V, ⇧⌘V na macOS; także w menu prawego przycisku w edytorze) służy do tekstu skopiowanego ze źródła z formatowaniem — wiadomości na czacie, dokumentu z edytora tekstu, strony WWW. Taka kopia niesie dwie wersje: zwykły tekst, w którym lista wypunktowana straciła punktory i zagnieżdżenia, oraz wersję sformatowaną. Wklej wstawia zwykły tekst. Wklej jako Markdown czyta zamiast tego wersję sformatowaną i wstawia ją jako Markdown: listy zagnieżdżone z - i prawdziwymi numerami, nagłówki, pogrubienie i kursywę, linki, tabele i bloki kodu, jedna pozycja w jednej linii, bez zawijania. Gdy schowek zawiera tylko zwykły tekst, robi dokładnie to, co Wklej.

Warto znać Wytnij wiersz (Shift+Delete):

  • gdy coś jest zaznaczone, wycina zaznaczenie, dokładnie jak Ctrl+X;
  • gdy nic nie jest zaznaczone, wycina cały wiersz z kursorem, razem z jego znakiem końca wiersza.

Znika wiersz logiczny, a nie jeden zawinięty rząd: długi wiersz pokazany w trzech rzędach nadal jest jednym wierszem i zostaje wycięty w całości. Tekst w obu przypadkach trafia do schowka, więc można go wkleić z powrotem albo przenieść gdzie indziej, a jedno Ctrl+Z cofa operację.

Wszystkie te skróty można zmienić w Mapowaniu skrótów.

Polecenia, które potrzebują dokumentu, są wyszarzone, gdy takiego dokumentu nie ma. Karta, która nie jest dokumentem tekstowym — porównanie, widok logu — zostawia polecenia edycyjne niedostępne; tak samo dokument, który można tylko czytać, na przykład plik otwarty w trybie monitorowania albo okno uruchomione z --viewer. Dotyczy to jednakowo menu, palety poleceń i skrótów klawiaturowych, więc polecenie, które i tak nic by nie zrobiło, nigdy nie jest oferowane tak, jakby miało zadziałać.

Zapisywanie

Plik ▸ Zapisz (Ctrl+S) zapisuje aktywny dokument; Zapisz jako (Ctrl+Alt+S, ⇧⌘S na macOS) pozwala wybrać nową nazwę lub lokalizację. Zapisz wszystko (Ctrl+Shift+S, ⌥⌘S na macOS) zapisuje każdy zmodyfikowany dokument we wszystkich panelach podziału. Zamknij (Ctrl+W) zamyka aktywny dokument, a Zamknij wszystko (Ctrl+Shift+W, ⇧⌘W na macOS) zamyka każdą kartę w każdym panelu, pytając najpierw o niezapisane zmiany. Drukuj… drukuje aktywny dokument (bez domyślnego skrótu — Ctrl+P to Przejdź do pliku) — zobacz Drukowanie.

Wpisywanie polskich znaków w Windows

Windows zgłasza prawy klawisz Alt (AltGr) jako Ctrl+Alt. OctoEdit rozróżnia te dwie sytuacje: AltGr nadal wpisuje znaki układu (ś, ł, €, µ …) nawet na klawiszu, który ma też skrót Ctrl+Alt, a ten sam akord z lewych klawiszy Ctrl+Alt uruchamia polecenie.

Dokumenty, które mają już nazwę pliku, są zapisywane od razu; dla każdego dokumentu nigdy dotąd niezapisanego OctoEdit przełącza się na jego kartę i otwiera okno Zapisz jako, żebyś widział, co właśnie nazywasz. Anulowanie jednego z tych okien pomija tylko ten dokument — pozostałe i tak zostaną zapisane. Niezapisane bufory mogą też być zachowywane między sesjami — zobacz wtyczkę Sesja.

Zapis jest atomowy: nowa treść jest zapisywana obok pliku, a następnie w jednym kroku zajmuje jego miejsce, więc przerwany zapis — pełny dysk, rozłączony udział sieciowy, zanik zasilania — nigdy nie zostawi pliku zapisanego w połowie.

Kolejne kroki