Wtyczka Podgląd Markdown

Podgląd aktywnego dokumentu Markdown na żywo, obok tekstu, renderowany w dokowalnym panelu aktualizującym się podczas pisania. Renderer nie ma zależności (używa wbudowanego widoku tekstu sformatowanego Qt, nie silnika webowego), więc ta wtyczka jest zawsze dostępna i nie dodaje ciężkich zależności.

Gdzie to znaleźć

Widok ▸ Podgląd Markdown otwiera (lub zamyka) panel podglądu dla bieżącej karty. Panel preferuje prawą stronę i można go przeciągać, odrywać lub układać w karty jak każdy inny panel.

Jak się zachowuje

• Renderowanie na żywo. Podgląd renderuje się ponownie w trakcie pisania, z opóźnieniem (debounce), aby pisanie pozostało płynne (przy bardzo dużych plikach opóźnienie automatycznie się wydłuża).
• Podążanie za karetką. Przy włączonym Podążaj za kursorem (pasek narzędzi) podgląd przewija się do edytowanego bloku za każdym razem, gdy kursor przechodzi do innego wiersza. Ponieważ przewija go tylko ruch kursora, Znajdź przenosi podgląd do trafienia i dalej go nie rusza: możesz odjechać od trafienia, a podgląd zostanie tam, gdzie go ustawisz, dopóki znów nie poruszysz kursorem. Wyłącz tę opcję, aby przewijać podgląd całkiem niezależnie. Ustawienie jest zapamiętywane.
• Zgodność z motywem. Kolory podglądu pochodzą z aktywnego motywu edytora (tekst, bloki kodu, cytaty, łącza), więc podgląd pasuje do jasnego lub ciemnego motywu i aktualizuje się na żywo przy zmianie motywu. Te kolory można doprecyzować w Edytorze motywów w kategoriach Markdown.
• Eksport / otwarcie w przeglądarce. Z paska narzędzi można wyeksportować wyrenderowany HTML do pliku albo otworzyć go w domyślnej przeglądarce. W obu przypadkach dostajesz czystą, samodzielną stronę: prosty, semantyczny kod bez rusztowania, którego podgląd potrzebuje tylko sam dla siebie, oraz stały jasny arkusz stylów, więc udostępniony plik czyta się normalnie niezależnie od motywu Twojego edytora.
• Rozmiar panelu. Podgląd trzyma udział w oknie, a nie stałą szerokość, więc rośnie i maleje razem z oknem — zobacz Zapisany układ.

Widoczność podglądu

Widoczność podglądu jest zapamiętywana per plik, zarówno w trakcie sesji, jak i między uruchomieniami:

• Pliki Markdown (.md, .markdown, .mdown, .mkd, .mkdn, .mdwn, .markdn, .mdtxt) otwierają podgląd automatycznie przy pierwszym wyświetleniu. To domyślne „automatyczne otwieranie” jest trwałym przełącznikiem w Widok ▸ Automatycznie otwieraj podgląd Markdown.
• Inne pliki nie — ale podgląd można otworzyć na dowolnym pliku przez Widok ▸ Podgląd Markdown, a plik zostanie wyrenderowany jako Markdown.
• W ramach sesji wybór dokonany dla karty jest przywracany po powrocie do niej.
• Między uruchomieniami zapamiętywany jest Twój jawny wybór dla pliku: zamknij podgląd na pliku, a pozostanie zamknięty przy następnym otwarciu tego pliku; otwórz podgląd na pliku, który nie otworzyłby się automatycznie, a otworzy się ponownie. Pliki, których nigdy jawnie nie dotknięto, po prostu za każdym razem podążają za domyślnym automatycznym otwieraniem — więc późniejsze włączenie tej opcji nadal otwiera podglądy, których nigdy celowo nie zamknięto.

Co renderuje

• Formatowanie w wierszu — *kursywa*, **pogrubienie**, ***pogrubiona kursywa***, ~~przekreślenie~~, code w tekście i twarde podziały wiersza.
• Nagłówki — zarówno w formie #, jak i podkreślonej (setext).
• Listy — numerowane i punktowane, zagnieżdżone, zwarte lub luźne (lista luźna dostaje odstępy akapitowe), zaczynające się od napisanej przez Ciebie liczby, oraz listy zadań: - [ ] i - [x] renderują się jako ☐ i ☑.
• Tabele — tabele z kreskami pionowymi i wyrównaniem per kolumna (do lewej, wyśrodkowane, do prawej). Za krótki wiersz jest dopełniany, nadmiarowa komórka pomijana, a szeroka tabela zawija się, zamiast być ucięta.
• Kod — bloki w ogrodzeniach i bloki wcięte, rysowane w obramowanej, wypełnionej ramce czcionką o stałej szerokości, żeby blok odcinał się od tekstu, a diagramy ASCII i wyrównane kolumny zachowały swój kształt.
• Łącza i obrazy — w wierszu, przez odnośnik ([tekst][ref] z definicją w dowolnym miejscu pliku) oraz nagie adresy http://, https:// i www., które same stają się łączami. Ścieżki obrazów rozwiązywane są względem pliku.
• Cytaty blokowe i linie poziome.
• Front matter YAML — blok metadanych --- … ---, którego niektóre narzędzia oczekują na samym początku pliku, pokazywany jest jako blok kodu yaml, a nie brany za nagłówek.

Surowy HTML jest celowo pokazywany jako tekst: znaczniki są zabezpieczane (escape), a nie wykonywane, więc podgląd dokumentu, którego nie napisałeś sam, nie może niczego uruchomić. Bloki HTML i przypisy nie są renderowane.

Które łącza się otwierają

Kliknięcie łącza w podglądzie otwiera je tylko wtedy, gdy celem jest http, https lub mailto; #fragment przewija podgląd do tego nagłówka. Każdy inny cel — ścieżka file:, ścieżka zwykła lub względna, adres javascript:, własny schemat jakiejś aplikacji — jest ignorowany, a pasek stanu mówi, którego łącza nie otwarto i dlaczego. Powodem jest sam dokument: plik Markdown, który sklonowałeś albo pobrałeś, to czyjś tekst, a jedno kliknięcie w nim nie może móc uruchomić programu na Twoim komputerze.

Najechanie na łącze pokazuje, gdzie prowadzi, jeszcze przed kliknięciem — a w drugim wierszu również to, że podgląd go nie otworzy.

Zobacz też

• Podgląd HTML — pełnowartościowy podgląd (CSS/JavaScript) dla HTML i PHP, oparty na QtWebEngine.
• Edytor motywów — dostosowanie kolorów Markdown w podglądzie.