Zwijanie kodu

Zwijaj i rozwijaj strukturalne fragmenty pliku — funkcje, bloki, klasy i inne konstrukcje języka — aby skupić się na jednej części i ukryć resztę.

Jak używać

• Znaczniki zwijania ([+] / [−]) pojawiają się na marginesie obok zwijalnych wierszy. Kliknij znacznik, aby zwinąć lub rozwinąć dany fragment.
• Zwinięty fragment jest wyświetlany jako pojedynczy wiersz nagłówka z separatorem narysowanym pod spodem; rozwinięcie przywraca ukryte wiersze.
• Przejście do ukrytego wiersza (idź do wiersza, trafienie wyszukiwania, zakładka) automatycznie go odsłania.
• Zwijanie podlega limitowi rozmiaru z kolorowania składni (Preferencje ▸ Składnia ▸ maksymalny rozmiar pliku, domyślnie 16 MB): plik powyżej limitu otwiera się jako zwykły tekst i nie ma marginesu zwijania, bo poziomy zwijania powstają w tym samym przebiegu leksera. Funkcje serwera językowego nie podlegają temu limitowi.

Polecenia

Menu Widok:

Polecenie	Skrót
Przełącz zwinięcie bloku (fragment pod kursorem)	Ctrl+Alt+F (⌥⌘← na macOS)
Zwiń wszystko	Ctrl+Alt+Shift+F
Rozwiń wszystko	Ctrl+Alt+Shift+U

Wymaga języka

Zwijanie podąża za strukturą języka dokumentu, więc margines zwijania pojawia się dopiero, gdy dla pliku aktywny jest kolorizator składni. Zwykły, nierozpoznany tekst nie ma fragmentów do zwijania.

W bardzo dużym pliku zwinięcia pojawiają się stopniowo

Kolorowanie — a wraz z nim struktura zwijania — liczone jest najpierw dla tego, co widać na ekranie, a dla reszty pliku w tle. W pliku o rozmiarze wielu megabajtów znaczniki zwijania daleko poniżej widocznego obszaru pojawiają się więc chwilę później, gdy dojdzie tam przebieg w tle. Zwiń wszystko czeka na cały plik, więc zawsze zwija wszystko.